غزل شماره ۱۶۳ - روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد...

روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد

دردمندان فراموش کرده را میدار یاد

بی تکلف خوش طبیب مشفقی کز درد تو

مردم و هرگز نکردی از من بیمار یاد

گردد از قحط طراوت چون گلت بی آب و رنگ

خواهی آوردن بسی زین دیده خونبار یاد

من که دایم سر گران بودن ز لطف اندکت

این زمان زان لطف اندک می کنم بسیار یاد

یاد می کردم ز سال پیش یاد از قید عشق

فارغم امسال اما می کنم از یار یاد

با وجود رستگاری در صف زنهاریان

می کنم صد ره دمی زان تیغ با زنهار یاد

کی جدائی زان فراموشکار کردی محتشم

گر گمان بردی که خواهد کردش این مقدار یاد