غزل شماره ۲۰۲ - هیچ میگویی اسیری داشتم حالش چه شد...

هیچ میگویی اسیری داشتم حالش چه شد

خسته من نیمه جانی داشت احوالش چه شد

هیچ می پرسی که مرغی کز دیاری گاه گاه

می رسید و نامه ای می بود بربالش چه شد

هیچ کلک فکر میرانی بر این کان خسته را

جان نالان خود برآمد جسم چون نالش چه شد

در ضمیرت هیچ می گردد که پار افتاده ای

مرغ روحش گرد من می گشت امسالش چه شد

پیش چشمت هیچ می گردد که در دشت خیال

آهوی من بود مجنونی به دنبالش چه شد

پیش دستت چاکری استاده بد آخر ببین

مرگ افکندش ز پا غم کرد پامالش چه شد

ملک عیش محتشم یارب چرا شد سرنگون

گشت بختش واژگون اقبالش چه شد