غزل شماره ۲۳۳ - رندان که نقد جان به می ناب می دهند...

رندان که نقد جان به می ناب می دهند

باغ حیات را به قدح آب می دهند

عشق تو بسته خوابم و چشمانت از فریب

دل را نوید وصل تو در خواب می دهند

بازی دهندگان وصال محال تو

ما را نشان به گوهر نایاب می دهند

فیضی که آتشین دم عیسی به مرده داد

در دیر ساقیان به می ناب می دهند

داری دوزخ که روز و شب از حسن بی زوال

پرتو به مهر و نور به مهتاب می دهند

من دل ز توده ته گلخن نمی کنم

جایم اگر به بستر سنجاب می دهند

مهر آزماست زهر وفا محتشم از آن

شیرین لبان مدام با حباب می دهند