غزل شماره ۲۵۷ - از باده لاله تو چو در ژاله میرود...

از باده لاله تو چو در ژاله میرود

خون قطره قطره در جگر لاله میرود

چشم تو هندوئیست که پنداری از خطا

صد ترک تند خوش به دنباله میرود

از خشگ سال ناز جهان میشود خلاص

سال دگر که ماه تو در هاله میرود

زین باده دو ساله که می آورند باز

ناموس زهد زاهد صد ساله میرود

از شکر نی قلمم هردم از عراق

صد کاروان قند به بنگاله میرود

زیبا عروس جمله اندیشه ام به کار

بی مشتری فریبی دلاله میرود

شب محتشم چو می کند آهنگ نوحه ساز

تا روز از زمین به فلک ناله میرود