غزل شماره ۳۲۸ - شبی که می فکند بی تو در دلم الم آتش...

شبی که می فکند بی تو در دلم الم آتش

ز آه من به فلک می رود علم علم آتش

کباب کرده دل صد هزار لیلی و شیرین

لبت که در عرب افکنده شور و در عجم آتش

ز جرم عشق اگر عاشقان روند به دوزخ

شود به جانب من شعله کش ز صد قدم آتش

ز سوز دل چو به او شرح حال خویش نویسم

هزار بار فتد در زبانه قلم آتش

چونی بهر که سرآورده ام دمی شب هجران

درو فکنده ام از ناله های زیر و بم آتش

به یک پیاله که افروختنی چراغ رخت را

فکندی ای گل رعنا به حال محتشم آتش