غزل شماره ۳۴۴ - مهی که زینت حسنست گرمی خویش...

مهی که زینت حسنست گرمی خویش

طپانچه بر رخ خورشید می زند رویش

چرنده را ز چرا باز می تواند داشت

نگاه دلکش ناوک گشای آهویش

هزار خنجر زهر آب داده نرگس او

کشیده بهر دلیری که بنگرد سویش

چنان ربود دل مرا که هیچ دیده ندید

همین کدیایت محل غمزه محل جویش

ز راه دیده به دل می رسد هزار پیام

به نیم جنبشی از گوشهای ابرویش

خدنگ نیمکش غمزه اش نخورده هنوز

به من چشانده فلک زور و دست و بازویش

نهفته کرده کمانی به زه که بی خبرند

ز ناوک افکنی آن دو چشم جادویش

خموشیش نه ز اعراض بود دی که نداد

به لب مجال سخن غمزه سخنگویش

هنوز محتشم آن ماه نارسیده ز راه

بیا ببین که چه غوغاست بر سر کویش