غزل شماره ۳۴۵ - پری وشی دل دیوانه می کشد سویش...

پری وشی دل دیوانه می کشد سویش

که نیست حد بشر سیر دیدن رویش

به نوگلی نگرانم که می دمد چو گیاه

کرشمه از در و دیوار گلشن کویش

هنوز تیغ نیالوده تیز دستی بین

که موج خون ز زمین می رسد به بازویش

قیامتست قیامت که صور فتنه دمید

جهان ز فتنه نو خیز قد دلجویش

ز خاک یوسف گل پیرهن دمد گل رشک

اگر به مصر بردبار از چمن بویش

چه رغبت است که سر بر نمی تواند داشت

ز مزرع دل مردم چرنده آهویش

ز دور کرد شکاری مرا رساند از سحر

خدنگ نیمکش غمزه چشم جادویش

لبش خموش و زبان کرشمه اش گویا

ز نکته پروری گوشه های ابرویش

چو محتشم به نخستین خدنگ او افتاد

هزار بوسه فلک زد به دست و بازویش