غزل شماره ۳۵۹ - دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ...

دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ

وز عتاب شعف آمیز تو حظی و چه حظ

می کنم با نفس آمیز نگه های عجب

از نگاه غضب آمیز تو حظی و چه حظ

آن که وی جرعه کش بزم تو بود امشب داشت

پیش اغیار به پرهیز تو حظی و چه حظ

نیم بسمل شده تیغ تغافل امروز

می کند از نگه تیز تو حظی و چه حظ

دل که از شوق کلام تو کبابست کباب

دارد از لعل نمک ریز تو حظی و چه حظ

وقت تغییر عذارت که شد آزرده رقیب

کردم از سبزه نوخیز تو حظی و چه حظ

محتشم را که به یک موی دل آویخته ای

دارد از موی دلاویز تو حظی و چه حظ