غزل شماره ۴۲۳ - من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم...

من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم

از دعای تو به مدح تو نمی پردازم

علم مدح تو بیضا علم افراختنی است

لیک من از عقبت ادعیه می افرازم

روزگاریست که بر دیده و بختت به دعا

بسته ام خواب و به بیداری خود می نازم

هست اقبال تو یاور که من ادعیه خوان

کار یک ساله به یک روزه دعا می سازم

خورد و خوابی که درو نیست گزیر آن سان را

من به آن هم ز دعای تو نمی پردازم

سرو را در جسدم تا رمقی هست ز جان

از برایت به فلک رخش دعا می تازم

بر سر لوح ثنا طرح دعا خوش طرحیست

خاصه طرحی که من از بهر تو می اندازم

محتشم تاب و توان باخته در دوستیت

من که بی تاب و توانم دل و جان می بازم