غزل شماره ۴۳۲ - من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم...

من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم

خویش را مشهور سازم یار را رسوا کنم

تا توانم سوخت پنهان کافرم گر آشکار

خویش را پروانه آن شمع بی پروا کنم

گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست

خوش دل آن که می شوم کاندر دل او جا کنم

اهل دل را گفته محروم نگذارم ز جور

آن قدر بگذار تا منهم دلی پیدا کنم

خاک پای آن پری کز خون مردم بهتر است

چون من از نامردمی در چشم خون مالا کنم

حشمت من محتشم این بس که در اقلیم فقر

بی طمع گردم گدائی از در دلها کنم