غزل شماره ۴۵۴ - همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می رویم...

همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می رویم

رشک بر رخ تاب در دل داغ بر جان می رویم

همره ما جز خیال کاکل و زلف تو نیست

خود پریشانیم و با جمعی پریشان می رویم

ساختن با محنت عشق تو آسانست لیک

از جفای دهر و ناسازی دوران می رویم

همچو بلبل بینوا دور از گلستان می شویم

همچو طوطی تلخ کام از شکرستان می رویم

همچو مور از پایه تخت سلیمان گشته دور

هم به یاد او سوی تخت سلیمان می رویم

یعنی از خاک حریم شاه سوی ملک فارس

ز اقتضای گردش گردون گردان می رویم

محتشم درمان درد ما وصال یار بود

وه که درد خویش را ناکرده درمان می رویم