غزل شماره ۴۷۱ - فتنه می خیزد از آن ترکانه دامن برزدن...

فتنه می خیزد از آن ترکانه دامن برزدن

عشوه می ریزد از آن مستانه گل بر سر زدن

ترک چشمش دارد آیا از کدام استاد یاد

دست از تمکین به جنبانیدن خنجر زدن

شیر دلرا کند گرد لشگر حسنش ز جا

نیست آسان خویش را بر قلب این لشگر زدن

قسمی از بیگانگی دارد که می بارد از آن

خانه دل را به دست آشنائی در زدن

باده در خلوت کشیدن های او را در قفاست

سر ز جائی برزدن آتش به عالم در زدن

یک جهان لطف است ازو بعد از تواضعهای عام

سر ز من پیچیدن اندر حالت ساغر زدن

نرگس خنجرزن او زخم خنجر خورده را

می کشد از انتظار خنجر دیگر زدن

پیش آن چشم ای غزالان عشوه چشم شما

نیست جز بر چشم مردم مشت خاکستر زدن

محتشم پروانه آن شمع گشتی وای تو

نیست کار سرسری گرد سر او پر زدن