غزل شماره ۴۸۱ - از آن پیش رقیبان مهر ورزدیار من با من...

از آن پیش رقیبان مهر ورزدیار من با من

که خواهد بیش گردد کینه اغیار من با من

به این بخت زبون و طالع پستی که من دارم

عجب گر سر در آرد سر و گل رخسار من با من

نمی دانم چه می گوید ز بدگویان که می گوید

به این تلخی سخن شوخ شکر گفتار من با من

مرا کز رنجش اغیار دایم دل گران گشتی

چسان بینم که باشد سر گران دل دار من با من

دل زارم چو برد آن شوخ و شد بیگانه دانستم

که می کرد آشنائی از پی آزار من با من

ز کید خصم پیش یار من مقدار من کم شد

نمی دانم چه دارد خصم بی مقدار من با من

به کویش محتشم چون ره برم شبهای تنهائی

اگر همره نباشد آه آتش بار من با من