غزل شماره ۴۸۵ - یارب که خواند آیت عجر و نیاز من...

یارب که خواند آیت عجر و نیاز من

بر شاه بنده پرور مسکین نواز من

یارب که گوید از من مسکین خاکسار

با شهسوار سر کش گردون فراز من

کای نوربخش چشم جهان بین مردمان

ای روشنائی نظر پاکباز من

چشمت که خوش بمن به فکندی خدنگ ناز

اکنون چرا نمی نگرددر نیاز من

گوش مبارکت که ز من می شنید راز

بهر چه گوشه گیر شد آخر ز راز من

زلفت مگر ز من کجی دید کز جفا

کوتاه ساخت رشته عمر دراز من

چون محتشم ز درد تو بیچاره ام چه باک

گر چاره ساز من شوی ای چاره ساز من