غزل · شیخ بهایی
غزل شماره ۳ - به عالم هر دلی کاو هوشمند است...
1
به عالم هر دلی کاو هوشمند است
به زنجیر جنون عشق، بند است
2
به جای سدر و کافورم پس از مرگ
غبار خاک کوی او، پسند است
3
به کف دارند خلقی نقد جانها
سرت گردم، مگر بوسی به چند است؟
4
حدیث علم رسمی، در خرابات
برای دفع چشم بد، سپند است
5
پس از مردن، غباری زان سر کوی
به جای سدر و کافورم، پسند است
6
طمع در میوه وصلش، بهائی
مکن، کان میوه بر شاخ بلند است
7
بهائی گرچه می آید ز کعبه
همان دردی کش زناربند است