غزل شماره ۷ - دگر از درد تنهایی، به جانم یار می باید...

دگر از درد تنهایی، به جانم یار می باید

دگر تلخ است کامم، شربت دیدار می باید

ز جام عشق او مستم، دگر پندم مده ناصح!

نصیحت گوش کردن را دل هشیار می باید

مرا امید بهبودی نماندست، ای خوش آن روزی

که می گفتم: علاج این دل بیمار می باید

بهائی بارها ورزید عشق، اما جنونش را

نمی بایست زنجیری، ولی این بار می باید