غزل شماره ۵۰ - ای نامه نو رسیده از یار...

ای نامه نو رسیده از یار

بی گوش سخن شنیده از یار

در طی تو گر هزار قهر است

لطفی ست به من رسیده از یار

ای بوی وفا شنیده از تو

این جان جفا کشیده از یار

وی دیده هر آنچه گفته از دوست

وی گفته هر آنچه دیده از یار

هرگز باشد که چون سوادت

پر نور کنیم دیده از یار

اندر شب هجر مطلع تو

صبحی ست ولی دمیده از یار

ای حظ نظر گرفته از دوست

وی ذوق سخن چشیده از یار

گر باز روی ز من بگویش

کای بی سببی رمیده از یار،

انصاف بده که چون بود سیف

پیوسته چنین بریده از یار