غزل شماره ۵۶ - جرعه ای می نخورده از دستش...

جرعه ای می نخورده از دستش

بیخودم کرد نرگس مستش

هر که از جام عشق او می خورد

توبه گر سنگ بود بشکستش

به کسی مبتلا شدم که نرست

مرغ از دام و ماهی از شستش

به همه جای می رود حکمش

به همه کس همی رسد دستش

از عنایت مپرس کن معنی

نیست در حق بنده گر هستش

هر که عاشق نشد، به دامن دوست

نرسد دست همت پستش

سیف از مشک بوی دوست شنید

بر گریبان خویشتن بستش