غزل شماره ۵۶ - عمری که صرف عشق نگردد بطالت است...

عمری که صرف عشق نگردد بطالت است

راهی که رو به دوست ندارد ضلالت است

من مجرم محبت و دوزخ فراق یار

واه درون به صدق مقالم دلالت است

گیرم به خون دیده نویسم رساله را

کس را در آن حریم چه حد رسالت است

در عمر خود به هیچ قناعت نموده ام

تا روزیم به تنگ دهانش حوالت است

کام ار به به استمالت ازو می توان گرفت

هر ناله ام علامت صد استمالت است

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است

ورجان کنم فدای تو جای خجالت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول تر

زیرا که باغ بی تو محل ملالت است

گفتم که با تو صورت حالی بیان کنم

در دا که حال عشق برون از مقالت است

برخیز تا به پای شود روز رستخیز

وانگه ببین شهید غمت در چه حالت است

کی می کند قبول فروغی به بندگی

فرماندهی که صاحب چندین جلالت است