غزل شماره ۱۱۰ - خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست...

خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست

که عاقبت پی هر زهر انگبینی هست

ز زلف و روی تو تا عشقم آگهی درداد

خبر نی ام که در آفاق کفر و دینی است

حدیث نافه چین می کنند مردم شهر

مگر که جز شکن طره تو چینی هست

به دیده تا نکشم خاک آستان تو را

مرا به خون دل آلوده آستینی هست

آیا برید صبا چون رسی بدان وادی

بگو به صاحب خرمن که خوشه چینی هست

نیاز می کشدم در گذرکه صنمی

که زیر هر قدمش جان نازنینی هست

نشسته ام به سر راه ناوک اندازی

بدین امید که پیکان دل نشینی هست

کمین گشاده به صید دلم کمان داری

کزو کشیده کمانی به هر کمینی هست

فروغی از کف من برده آفتابی دل

که در مجاورتش جعد عنبرینی هست