غزل شماره ۲۸۴ - لب تشنه ای که شد لب جانان میسرش...

لب تشنه ای که شد لب جانان میسرش

دیگر چه حاجتی به لب حوض کوثرش

گر طره تو چنبر دل هست پس چرا

چندین هزار دل شده پابست چنبرش

صاحب دلی که بر سر کویت نهاد پای

دست فلک چه ها که نیاورد بر سرش

اسلام و کفر از آن رخ و گیسو مشوش اند

زان خوانده ام بلای مسلمان و کافرش

طغرانگار نامه سیاهان ملک عشق

خال است و خط و کاکل و زلف زره گرش

من جعد عنبرین نشنیدم که در کشد

خورشید را به سایه چتر معنبرش

دل داده ام بهای نخستین نگاه او

جان را نهاده ام ز پی بار دیگرش

دلبر به جرم دوستی از من کناره کرد

بیچاره مجرمی که جدایی است کیفرش

دوشم به صد کرشمه بتی بی گناه کشت

کاندیشه ای نبود ز فردای محشرش

بگذر به باغ تا به حضور تو باغبان

آتش زند به خرمن نسرین و عبهرش

شد تیره روزگار فروغی ولی هنوز

ممکن نگشت صحبت آن ماه انورش