غزل شماره ۲۲۵ - ساقی حدیث سرو و گل و لاله می رود...

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می رود

وین بحث با ثلاثه غساله می رود

می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت

کار این زمان ز صنعت دلاله می رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند

زین قند پارسی که به بنگاله می رود

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر

کاین طفل یک شبه ره یک ساله می رود

آن چشم جادوانه عابدفریب بین

کش کاروان سحر ز دنباله می رود

از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز

مکاره می نشیند و محتاله می رود

باد بهار می وزد از گلستان شاه

و از ژاله باده در قدح لاله می رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین

غافل مشو که کار تو از ناله می رود