غزل · حافظ
غزل شماره ۳۳۱ - به تیغم گر کشد دستش نگیرم...
1
به تیغم گر کشد دستش نگیرم
وگر تیرم زند منت پذیرم
2
کمان ابرویت را گو بزن تیر
که پیش دست و بازویت بمیرم
3
غم گیتی گر از پایم درآرد
بجز ساغر که باشد دستگیرم
4
برآی ای آفتاب صبح امید
که در دست شب هجران اسیرم
5
به فریادم رس ای پیر خرابات
به یک جرعه جوانم کن که پیرم
6
به گیسوی تو خوردم دوش سوگند
که من از پای تو سر بر نگیرم
7
بسوز این خرقه تقوا تو حافظ
که گر آتش شوم در وی نگیرم