غزل · امیرخسرو دهلوی
گزیده غزل ۴۸ - گر چه بربود عقل و دین مرا...
1
گر چه بربود عقل و دین مرا
بد مگویید نازنین مرا
2
گوشش از بار درد گران گشتست
نشنود ناله حزین مرا
3
آخر ای باغبان یکی بنمای
به من آن سرو راستین مرا
4
دست در گل همی زنم لیکن
خار می گیرد آستین مرا