گزیده غزل ۱۱۷ - ای دل غمین مباش که جانان رسیدنی است...

ای دل غمین مباش که جانان رسیدنی است

در کام تشنه چشمه حیوان رسیدنی است

ای دردمند هجر مینداز دل ز درد

کاینک طبیب آمده درمان رسیدنی است

ای گلستان عمر زسربرگ تازه کن

کان مرغ آشیان به گلستان رسیدنی است

پروانه وار پیش روم بهر سوختن

کان شمع دیده در شب هجران رسیدنی است

در ره بساط لعل زخون جگر کشم

کان نازنین چو سرو خرامان رسیدنی است

جانی که از فراق رها کردخانه را

یاد آورید که آرزوی جان رسیدنی است