گزیده غزل ۳۲۲ - برفت آن دل که با صبر آشنا بود...

برفت آن دل که با صبر آشنا بود

چه می گویم ؟ نمیدانم کجا بود ؟

همه شب دیده ام خفتن ندادست

که بوی گلرخ من باصبا بود

منال ای بلبل از بد عهدی گل

که تابودست خوبی بی وفا بود