گزیده غزل ۳۶۲ - از آن مهتاب جان افروز کانشب بود مهمانم...

از آن مهتاب جان افروز کانشب بود مهمانم

جهان تیره ست بر من چون شب مهتاب می آید

من اینجا زار می سوزم به تاریکی و تنهایی

وای همسایه غافل ترا چون خواب می آید ؟

گریبانم مگیر ای محتسب چون می پرستم من

کزین دامان تو بوی شراب ناب می آید