گزیده غزل ۴۳۷ - رسید دوش ندایی از ین بلند رواق...

رسید دوش ندایی از ین بلند رواق

کو ای مقیم زوایای شهر بند فراق

درین حضیض چرا گشته ای چنین محبوس

گذر چو طایر قدسی زاوج این نه طاق

منافقند و ریایی جمیع اهل بشر

بیا به صحبت یاران بی ریا و نفاق

ترا به روز ازل با جیب عهدی بود

چه آمدت که فراموش کرده ای میثاق

مرو به قول مخالف بهر زه راه حجاز

و گرنه راه نیابی به پرده عشاق

کسی که مسکن اصلیش عالم علوی است

چه می کند به خراسان چه میرود به عراق

زخویش بگذر و بازای سوی ما خسرو

که نیست خوشتر ازینجای در همه آفاق