گزیده غزل ۴۶۶ - چو غنچه تا، دل بستم ای بهار جوانی...

چو غنچه تا، دل بستم ای بهار جوانی

به هیچ جا ننشستم که جامه ای ندریدم

اگر به تیغ سیاست مرا جداکنی از خود

ز تو برید نیارم ولی زخویش بریدم

به عین بی هوشیم رخ نمود و گفت که چونی

چه تشنگی برد آبی که من به خواب بدیدم