غزل · امیرخسرو دهلوی
گزیده غزل ۴۹۲ - دردیده چه کار آید این اشک چو بارانم...
1
دردیده چه کار آید این اشک چو بارانم
بردیده اگر جانا سروی چو تو ننشانم
2
خود را به سر کویت بدنام ابد کردم
ازهر چه جز این کردم از کرده پشیمانم
3
جانم به فدات آن دم کز بعد دو سه بوسه
گویم که یکی دیگر گویی تو که نتوانم
4
گر با تو غمی گویم در خواب کنی خود را
این درد دل است آخر افسانه نمی خوانم
5
چاک دلم ای محرم چون دوخت نمی دانی
ضایع چه کنی رشته درچاک گریبانم
6
عشق بت و بیم جان این نقد به کف تا کی
خسرو به غزل بر گو تا دست برافشانم