گزیده غزل ۵۷۳ - گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو...

گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو

بهر چه بازی کند زلف تو با ساق تو

نوبت خوبی زدند در شب گیسوی تو

فتنه عشق گشت باز گرد سر کوی تو

گریه ترازوی چرخ دست بدی مرمرا

حسن تو یکسو نهم مه بد گرسوی تو

من به فسون و فازان خودت می کنم

تفرقه گر نفگند نرگس جادوی تو

بس که شکسته دلان بسته زلفت شدند

هست هزاران شکست در سر هر موی تو