سایر · رودکیشماره ۱۲۷ - آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم...# شماره ابیات1آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختمچون گرد به ماندستم تنها من واین باهو→شعر پیشینشماره ۱۲۶ - چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی...شعر بعدیشماره ۱۲۸ - چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک!...←