غزل شماره ۱۲۷ - کو مطرب عشق چست دانا...

کو مطرب عشق چست دانا

کز عشق زند نه از تقاضا

مردم به امید و این ندیدم

در گور شدم بدین تمنا

ای یار عزیز اگر تو دیدی

طوبی لک یا حبیب طوبی

ور پنهانست او خضروار

تنها به کناره های دریا

ای باد سلام ما بدو بر

کاندر دل ما از اوست غوغا

دانم که سلام های سوزان

آرد به حبیب عاشقان را

عشقیست دوار چرخ نه از آب

عشقیست مسیر ماه نه از پا

در ذکر به گردش اندرآید

با آب دو دیده چرخ جان ها

ذکرست کمند وصل محبوب

خاموش که جوش کرد سودا