غزل شماره ۱۲۸ - ما را سفری فتاد بی ما...

ما را سفری فتاد بی ما

آن جا دل ما گشاد بی ما

آن مه که ز ما نهان همی شد

رخ بر رخ ما نهاد بی ما

چون در غم دوست جان بدادیم

ما را غم او بزاد بی ما

ماییم همیشه مست بی می

ماییم همیشه شاد بی ما

ما را مکنید یاد هرگز

ما خود هستیم یاد بی ما

بی ما شده ایم شاد گوییم

ای ما که همیشه باد بی ما

درها همه بسته بود بر ما

بگشود چو راه داد بی ما

با ما دل کیقباد بنده ست

بنده ست چو کیقباد بی ما

ماییم ز نیک و بد رهیده

از طاعت و از فساد بی ما