غزل شماره ۱۵۳ - شمع دیدم گرد او پروانه ها چون جمع ها...

شمع دیدم گرد او پروانه ها چون جمع ها

شمع کی دیدم که گردد گرد نورش شمع ها

شمع را چون برفروزی اشک ریزد بر رخان

او چو بفروزد رخ عاشق بریزد دمع ها

چون شکر گفتار آغازد ببینی ذره ها

از برای استماعش واگشاده سمع ها

ناامیدانی که از ایام ها بفسرده اند

گرمی جانش برانگیزد ز جانشان طمع ها

گر نه لطف او بدی بودی ز جان های غیور

مر مرا از ذکر نام شکرینش منع ها

شمس دین صدر خداوند خداوندان به حق

کز جمال جان او بازیب و فر شد صنع ها

چون بر آن آمد که مر جسمانیان را رو دهد

جان صدیقان گریبان را درید از شنع ها

تخم امیدی که کشتم از پی آن آفتاب

یک نظر بادا از او بر ما برای ینع ها

سایه جسم لطیفش جان ما را جان هاست

یا رب آن سایه به ما واده برای طبع ها