غزل شماره ۱۶۱ - چو فرستاد عنایت به زمین مشعله ها را...

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله ها را

که بدر پرده تن را و ببین مشعله ها را

تو چرا منکر نوری مگر از اصل تو کوری

وگر از اصل تو دوری چه از این مشعله ها را

خردا چند به هوشی خردا چند بپوشی

تو عزبخانه مه را تو چنین مشعله ها را

بنگر رزم جهان را بنگر لشکر جان را

که به مردی بگشادند کمین مشعله ها را

تو اگر خواب درآیی ور از این باب درآیی

تو بدانی و ببینی به یقین مشعله ها را

تو صلاح دل و دین را چو بدان چشم ببینی

به خدا روح امینی و امین مشعله ها را