غزل · مولوی
غزل شماره ۱۶۸ - ای بروییده به ناخواست به مانند گیا...
1
ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا
2
هر که را نیست نمک گر چه نماید خدمت
خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا
3
برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن
باده عشق بیا زود که جانت بزیا