غزل شماره ۱۷۳ - از یکی آتش برآوردم تو را...

از یکی آتش برآوردم تو را

در دگر آتش بگستردم تو را

از دل من زاده ای همچون سخن

چون سخن آخر فروخوردم تو را

با منی وز من نمی داری خبر

جادوم من جادوی کردم تو را

تا نیفتد بر جمالت چشم بد

گوش مالیدم بیازردم تو را

دایم اقبالت جوان شد ز آنچ داد

این کف دست جوامردم تو را