غزل شماره ۱۷۴ - ز آتش شهوت برآوردم تو را...

ز آتش شهوت برآوردم تو را

و اندر آتش بازگستردم تو را

از دل من زاده ای همچون سخن

چون سخن من هم فروخوردم تو را

با منی وز من نمی دانی خبر

چشم بستم جادوی کردم تو را

تا نیازارد تو را هر چشم بد

از برای آن بیازردم تو را

رو جوامردی کن و رحمت فشان

من به رحمت بس جوامردم تو را