غزل شماره ۱۹۰ - با آن که می رسانی آن باده بقا را...

با آن که می رسانی آن باده بقا را

بی تو نمی گوارد این جام باده ما را

مطرب قدح رها کن زین گونه ناله ها کن

جانا یکی بها کن آن جنس بی بها را

آن عشق سلسلت را وان آفت دلت را

آن چاه بابلت را وان کان سحرها را

بازآر بار دیگر تا کار ما شود زر

از سر بگیر از سر آن عادت وفا را

دیو شقا سرشته از لطف تو فرشته

طغرای تو نبشته مر ملکت صفا را

در نورت ای گزیده ای بر فلک رسیده

من دم به دم بدیده انوار مصطفا را

چون بسته گشت راهی شد حاصل من آهی

شد کوه همچو کاهی از عشق کهربا را

از شمس دین چون مه تبریز هست آگه

بشنو دعا و گه گه آمین کن این دعا را