سایر · سعدی
شماره ۱۵۳ - دوش مرغی به صبح می نالید...
1
دوش مرغی به صبح می نالید
عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش
2
یکی از دوستان مخلص را
مگر آواز من رسید به گوش
3
گفت باور نداشتم که تو را
بانگ مرغی چنین کند مدهوش
4
گفتم این شرط آدمیت نیست
مرغ تسبیح خوان و من خاموش