شماره ۳۰۵ - در عذر بدمستی خویش

ای فلک با کمال تو ناقص

وی جهان بی نوال تو درویش

گم کند راه مصلحت تقدیر

گرنه تدبیر تو بود در پیش

همچو معنی که در بیان باشد

در جهانی و از جهانی بیش

دوش دور از تو ای مدبر عقل

نه به تدبیر عقل دوراندیش

جمع ضدین کرده در زنبور

لطفت از نوش انتقام از نیش

پیشت از گونه گونه بی نفسی

که نگون باد نفس کافرکیش

کرده ام آنکه یاد آن امروز

می کند جانم از خجالت ریش

هیچ دانی که روی عذری هست

تا بخواهم زنابکاری خویش