غزل · مولوی
غزل شماره ۲۴۷ - بانگ تسبیح بشنو از بالا...
1
بانگ تسبیح بشنو از بالا
پس تو هم سبح اسمه الاعلی
2
گل و سنبل چرد دلت چون یافت
مرغزاری که اخرج المرعی
3
یعلم الجهر نقش این آهوست
ناف مشکین او و مایخفی
4
نفس آهوان او چو رسید
روح را سوی مرغزار هدی
5
تشنه را کی بود فراموشی
چون سنقرئک فلا تنسی