غزل · مولوی
غزل شماره ۲۶۸ - فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری...
1
فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری
تفسرها سرا و تکنی به جهرا
2
و انشرت امواتا و احییتهم بها
فدیتک ما ادریک بالامر ما ادری
3
فعادوا سکاری فی صفاتک کلهم
و ما طعموا ثما و لا شربوا خمرا
4
ولکن بریق القرب افنی عقولهم
فسبحان من ارسی و سبحان من اسری
5
سلام علی قوم تنادی قلوبهم
بالسنه الاسرار شکرا له شکرا
6
فطوبی لمن ادلی من الجد دلوه
و فی الدلو حسنا یوسف قال یا بشری
7
یطالع فی شعشاع و جنه یوسف
حقائق اسرار یحیط بها خبرا
8
تجلی علیه الغیب و اندک عقله
کما اندک ذاک الطور و استهدم الصخرا
9
فظل غریق العشق روحا مجسما
و نورا عظیما لم یذر دونه سترا