رباعی · مولوی
رباعی شماره ۱۱۹۵ - تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم...
1
تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
چون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
2
ارواح ترا سجده کنان میگویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم
متن شعر کپی شد.
رباعی · مولوی
تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
چون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح ترا سجده کنان میگویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم