غزل شماره ۴۵۳ - بد دوش بی تو تیره شب و روشنی نداشت...

بد دوش بی تو تیره شب و روشنی نداشت

شمع و سماع و مجلس ما چاشنی نداشت

شب در شکنجه بودم و جرمی نرفته بود

در حبس بود این دل و دل دادنی نداشت

ای آنک ایمنست جهان در پناه تو

مه نیز بی لقای تو شب ایمنی نداشت

کبر و منی خلق حجاب تو می شود

در سایه بود از تو کسی کو منی نداشت

دل در کف تو از تو ولیکن ز شرم تو

سیماب وار بر کف تو ساکنی نداشت