غزل شماره ۴۸۰ - به حق آن که در این دل بجز ولای تو نیست...

به حق آن که در این دل بجز ولای تو نیست

ولی او نشوم کو ز اولیای تو نیست

مباد جانم بی غم اگر فدای تو نیست

مباد چشمم روشن اگر سقای تو نیست

وفا مباد امیدم اگر به غیر تو است

خراب باد وجودم اگر برای تو نیست

کدام حسن و جمالی که آن نه عکس تو است

کدام شاه و امیری که او گدای تو نیست

رضا مده که دلم کام دشمنان گردد

ببین که کام دل من بجز رضای تو نیست

قضا نتانم کردن دمی که بی تو گذشت

ولی چه چاره که مقدور جز قضای تو نیست

دلا بباز تو جان را بر او چه می لرزی

بر او ملرز فدا کن چه شد خدای تو نیست

ملرز بر خود تا بر تو دیگران لرزند

به جان تو که تو را دشمنی ورای تو نیست