رباعی · مولوی
رباعی شماره ۱۷۰۷ - ای باده تو باشی که همه داد کنی...
1
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
2
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
متن شعر کپی شد.
رباعی · مولوی
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی