غزل · مولوی
غزل شماره ۶۲۵ - گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد...
1
گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد
گیرم که بپوشد رو بو را چه دوا دارد
2
گر نیز بپوشد رو ور نیز ببرد بو
از خنبش روحانی صد گونه گوا دارد
3
آن مه چو گریزانه آید سپس خانه
لیکن دل دیوانه صد گونه دغا دارد
4
غم گر چه بود دشمن گوید سر او با من
با مرغ دلم گوید کو دام کجا دارد