(۳) حکایت قحط و جواب دادن طاوس

مگر شد آشکارا قحط سالی

به پیش خلق آمد تنگ حالی

سراسیمه جهانی خلق محبوس

شدند از بهر باران پیش طاوس

که باران می نیاید آشکارا

دعائی کن زحق در خواه ما را

پس آنگه گفت طاوس ای عزیزان

نگردد ابر بر بیهوده ریزان

شما را گر چه جز باران طلب نیست

اگر باران نمی بارد عجب نیست

عجب اینست کز چندین گنه کار

نبارد سنگ بر مردم بیکبار

اگرچه میغ ترک آسمان کرد

تعجب گر کنی زان می توان کرد

که نکشافد زمین از شومی ما

خورد ما را ز نامعلومی ما

تو پنداری که ازمردان راهی

کدامین مرد، سرگردان راهی

چو پندار تو برگیرند از پیش

کسی مرده سگی برخیزد از خویش